zdrowie człowieka

W tym roku większość wakacji spędziłam w rozjazdach. Jednym z miejsc, które odwiedziłam, był Krym. Gorące słońce; czyste morze, w którym czasem można było zobaczyć delfiny; pyszne świeże figi i obowiązkowo arbuz na śniadanie. Wieczorami spacer po deptaku wzdłuż morza, na którym tubylcy nastawieni głównie na zarobek, oferowali przeróżne możliwości, jeśli chodzi o pamiątkowe zdjęcia. Mniej więcej co 20 m ktoś zachęcał do zdjęcia z małpką (zdarzył się też szop pracz) lub na harleyu, albo w sukni z dworu carskiego. Ale były też inne rozrywki, jak karaoke czy koncerty, a nawet teatry. Miałam przyjemność zobaczyć taniec z ogniem i wysłuchać niesamowitego występu ukraińskiej grupy Atmasfera, docierającej swą muzyką do najskrytszych zakamarków duszy.
Oczywiście było też wiele stoisk z biżuterią, piękne perły, którym po prostu nie mogłam się oprzeć i bransoletek kupiłam od razu sztuk dwie…

Bardzo zaciekawiło mnie też malowanie henną dłoni i stóp. Mehendi, czyli piękne, acz tymczasowe tatuaże, na które jednak nie zdecydowałam się ze względu na docierające zewsząd opinie, które kategorycznie stwierdzały o ich szkodliwości. Obiecałam sobie jednak, że po powrocie gruntownie zbadam temat, po to, by następnym razem być może zaszaleć…

Tak więc jestem już w Polszy, i wyszukuję na necie wszelkich informacji związanych z henną.

Zaczynając od początku: henna jest wiecznie zielonym krzewem rosnącym w tropikach, Lawsonia inermis lub Lawsonia alba. Jego liście zawierają czerwono-pomarańczowy barwnik, zwany lawsonem (naftochinon), który jest bezpieczny dla zdrowia i rzadko wywołuje reakcje alergiczne. Po wysuszeniu i zmieleniu liści otrzymuje się zielonkawy proszek. Następnie łączy się go z sokiem z cytryny na gęstą papkę, którą nakłada się na skórę. Kwaśne środowisko sprawia, że cząsteczki barwnika przenikają do głębszych warstw naskórka, ale nie do skóry właściwej, dlatego po mniej więcej 2 tygodniach po tatuażu nie będzie śladu. Czysta henna na dłoniach i stopach daje zabarwienie czekoladowobrązowe lub ciemne czerwonomahoniowe. Intensywność barwy zależy m.in. od koloru malowanej skóry. Barwnik łączy się trwale z keratyną, więc w miejscach, gdzie jest jej więcej kolor będzie ciemniejszy ? dłonie, stopy. Na innych częściach ciała otrzymamy tatuaż w odcieniu herbaty. Po pomalowaniu skóry najlepiej zostawić hennę na noc lub chociaż kilka godzin. Im dłużej potrzymamy, tym dłużej będziemy mieć tatuaż.

Mehendi ma długą tradycję - przynajmniej kilka tysięcy lat. Pochodzenie jest kwestią sporną: mogły to być Indie(zdobienie na specjalne okazje, jak np. ślub), a mógł też i Egipt, gdzie malowano faraonów. Wykorzystywane są różne wzory, np. w Indiach czy Środkowym Wschodzie są to głównie motywy roślinne, natomiast styl południowoafrykański opiera się na kształtach geometrycznych. Nie zapominajmy też o popularnych wzorach celtyckich czy też chińskich.

W sumie chodzi o to, żeby pobawić się wzorkami, poeksperymentować i znaleźć coś, co będzie się nam podobało. Jeśli ktoś ma ochotę ozdobić ciało, a obawia się nosić następne kilkadziesiąt lat ten sam wzorek (który trzeba dooobrze dobrać), mehendi jest wyjściem idealnym.

Rozczytałam się na temat niezwykłych właściwości henny: lecznicze, a niektórzy wręcz twierdzą, że magiczne też (odstraszanie demonów). Stosuje się ją m.in. na choroby skóry, na ból głowy czy żołądka. Leczy egzemę, trąd, ospę, a nawet raka okrężnicy.

No to co z tą szkodliwością???

No i znalazłam. Okazało się, że chodzi nie o samą hennę, która rzeczywiście jest niezwykłą rośliną. Ale rzecz w tym, co jest do niej dodawane. Te dodatki, często ukrywane, sprawiają, że zwykła spontaniczna chęć na tatuaż, może mieć przykre i bolesne konsekwencje. Największym winowajcą jest PPD, czyli parafenylodwuamina, czarny barwnik, który ma wzmacniać kolor. Niestety PPD jest silnym alergenem i u osób uczulonych może dojść do powstania pęcherzy i nadżerek. A ponieważ PPD przenika w głąb skóry właściwej i może przedostać się do krwiobiegu, mogą wystąpić dużo poważniejsze powikłania, jak np. uszkodzenie układu nerwowego czy niewydolność nerek i układu oddechowego. Więc zamiast cieszyć się tatuażem, można wylądować w szpitalu i mieć problemy zdrowotne do końca życia. Znalazłam też odnośniki do prac naukowych, w których wprost stwierdzono, że PPD jest mutagenny i może prowadzić do powstania nowotworów. Lepiej więc trzymać się z daleka od tzw. czarnej henny, która najprawdopodobniej zawiera w składzie PPD.

Ale to kwestia ostrożności. Scenariusz wcale nie musi być taki czarny.